مکانیسم دفاعی:

حفاظت غیر اختصاصی دستگاه ایمنی به وسیله مکانیسم های چون فاگوسیتوز، تب و آزاد شدن اینترفرون ها فراهم می گردد. ایمنی اختصاصی شامل اعمال لنفوسیت ها است که از طریق مولکول های خاص و یا بخشی از مولکول هایی که به عنوان آنتی ژن شناخته می شوند، هدایت می شود.

لنفوسیت هایی که در تیموس بالغ می شوند، به لنفوسیت های T  تبدیل می گردند. این سلول ها دارای ویژگی های سطحی سلولی و عمل ایمونولوژیکی متفاوتی با سایر لنفوسیتها هستند.

اغلب لنفوسیت هایی که از نوع لنفوسیت T نیستند ، لنفوسیت B خوانده می شود.

هر دو نوع لنفوسیت های T و B در مصونیت اختصاصی عمل می کنند. لنفوسیتهای B با عفونت های باکتریایی و برخی عفونت های ویروسی با ترشح پادتن به داخل خون و لنف مبارزه می کنند.(ایمنی هومورال)

لنفوسیتها ی T به سلول های میزبان عفونی شده با ویروس ها ، قارچ ها، سلول های انسانی پیوند شده و سلول های سرطانی حمله می کنند، لنفوسیت های T پادتن ترشح نمی کند، بلکه برای منهدم سلول قربانی می بایست کاملا به آنها نزدیک شده یا عملا با آنها تماس فیزیکی داشته باشند. از این رو گفته می شودکه لنفوسیت های T مصونیت با واسطه سلولی را فراهم می سازد.

عروق خونی:

عروق خونی شبکه لوله مانندی را در سراسر بدن تشکیل میدهد که گردش خون از قلب به کلیه سلول ها ی زنده بدن و سپس بازگشت دوباره آن به قلب را میسر می کند. خون ترک کننده قلب از طریق عروقی که به طور پیش رونده قطر کوچک تری پیدا کرده ، به ترتیب شریان ها، شریان چه ها، مویرگ ها نامیده می شوند، عبو می کند.مویرگ ها که عروق ریزی هستد، جریان خون شریانی را به جریان خون وریدی ارتباط می دهند. خون برگشتی از مویرگ ها به قلب از طریق عروقی که به طور پیشرونده قطر بزرگتری یافته، و وریدچه ها ، ورید ها خوانده می شود، عبور می کند.

شریان ها با توجه به قطرشان در مقایسه با ورید های هم اندازه خود عضله بیشتری دارند. در نتیجه ، شریان ها در مقطع عرضی بیشتر مدور به نظر می رسند و جزئی جدار روی هم افتاده دارند. افزون بر این ، اغلب ورید ها دارای دریچه اند که این ویژگی در شریان ها دیده نمی شود.

ساختار قلب:

قلب ساختار چهار حفره ای است :دو دهلیز در بالا که خون وریدی را دریافت کرده و دو بطن در پایین که خون را به داخل سرخرگ ها تخلیه می کنند. بطن راست خون را به شش ها ، جایی که خون اکسیژنه می شود، پمپ می کند. بطن چپ نیز خون اکسیژنه را به همه قسمت های بدن پمپ می کند. جریان ویژه خون داخل قلب به واسطه دو جفت دریچه یکسو کننده جریان خون تسهیل میگردد.

قلب به چها رحفره تقسیم شده ، به این ترتیب که دهلیز های راست و چپ خون را از دستگاه وریدی دریافت کرده، بطن های چپ و راست خون را به داخل دستگاه سرخرگی پمپ می کند. دهلیز و بطن راست ( برخی موارد پمپ راست خوانده می شوند) به وسیله یک دیواره عضلانی به طور از دهلیز و بطن چپ جدا می شوند. این دیواره عضلانی به طور طبیعی از اختلاط خون دو طرف قلب ممانعت می کند. بین دهلیز ها وبطن ها لایه ای از بافت پیوندی متراکمی به  نام اسکلت فیبروزی قلب وجود دارد. دستجات سلول های عضلانی قلب در دهلیز ها به حاشیه فوقانی اسکلت فیبری چسبیده، واحد عملی میوکارد را تشکیل می دهند. دستجات سلول های عضلانی بطن ها به حاشیه  تحتانی آن چسبیده، میوکارد متفاوتی را تشکیل می دهند. در نتیجه ، عضله قلبی دهلیزها و بطن ها از لحاظ ساختمانی و عملی از یکدیگر متمایز میگردند، به طوری که جهت انتقال پتانسیل های عمل از دهلیزها به بطن ها بافت هدایتی ویژه ای مورد نیاز خواهد بود . همچنین بافت پیوندی اسکلت فیبروزی با تشکیل حلقه های فیبروزی به چهار حفره قلب ساختاری جهت حمایت لت های دریچه فراهم می سازد.

خون اعمال متعددی از جمله انتقال گازهای تنفسی ، مولکول های غذایی ، مواد زاید متابولیک و هورمون ها را انجام می دهد. خون موجود در بدن در مجموعه ای از عروق که قلب را ترک کرده و دوباره به آن باز می گردند، انتقال می یابد.

اعمال دستگاه گردش خون:

1-  انتقال : همه موارد مورد نیاز متابولیسم سلولی به وسیله دستگاه گردش خون انتقال می یابد. این مواد را می توان به 3 دسته ی تنفسی، تغذیه ای و دفعی طبقه بندی می شود.

2-  تنظیم: خون هورمون را از محل تولیدش به بافته های هدف دور حمل می کد. توزیع خون از عروق عمقی به طرف سطح پوست به تنظیم حرارت بدن کمک می کند.

3-   حفاظت: دستگاه گردش خون، بدن را در مقابل جراحت میکروب های بیگانه و سموم تولید شده حفاظت می کند. لکوسیت ها( سلول های سفید خون) بسیاری از عوامل بیماری زای ایمنی را تولید می کنند.

مکانیسم های درگیر در نقل و انتقال مولکول ها و یون ها از طریق غشای سلولی را می توان به دو گروه تقسیم کرد: 1-نقل و انتقالی که به عمل پروتئین های خاص در غشا نیاز دارد.(انتقال با واسطه)  2- انتقال از طریق غشا که با وساطت و میانجی گری  حامل نمی باشد.

میتوان انتقال با واسطه حامل را به دو گروه انتشار تسهیل شده و انتقال فعال تقسیم کرد. همچنین نوعی انتقال که در آن از پروتئین های حامل استفاده نمی شود شامل انتشار ساده یون ها ، مولکول های محلول در چربی و آب از طریق غشا است. انتشار خالص حلال(آب) از طریق غشا اسمز نامیده میشود.     

هم چنین می توان روندهای انتقال از غشا را بر مبنای نیاز های انرژی آن ها به شرح زیر طبقه بندی کرد:1-انتقالی که در آن حرکت خالص از غلضت بیشتر به کمتر(در جهت شیب غلظت) انجام می گیرد و نیاز به انرژی متابولیک ندارد، انتقال غیر فعال) passive (  نامیده می شود.انتقال غیر فعال شامل انتشار ساده و انتشار تسهیل شده می باشد.2- انتقالی که در جهت خلاف شیب غلظتی به وقوع می پیوندد، انتقال فعال می باشد.انتقال فعال به مصرف انرژی متابولیک(ATP) و مشارکت پروتئین های حامل خاص نیاز دارد.