فیزیولوژی دستگاه ایمنی-بخش اول(1- 3)
مکانیسم دفاعی:
حفاظت غیر اختصاصی دستگاه ایمنی به وسیله مکانیسم های چون فاگوسیتوز، تب و آزاد شدن اینترفرون ها فراهم می گردد. ایمنی اختصاصی شامل اعمال لنفوسیت ها است که از طریق مولکول های خاص و یا بخشی از مولکول هایی که به عنوان آنتی ژن شناخته می شوند، هدایت می شود.
لنفوسیت هایی که در تیموس بالغ می شوند، به لنفوسیت های T تبدیل می گردند. این سلول ها دارای ویژگی های سطحی سلولی و عمل ایمونولوژیکی متفاوتی با سایر لنفوسیتها هستند.
اغلب لنفوسیت هایی که از نوع لنفوسیت T نیستند ، لنفوسیت B خوانده می شود.
هر دو نوع لنفوسیت های T و B در مصونیت اختصاصی عمل می کنند. لنفوسیتهای B با عفونت های باکتریایی و برخی عفونت های ویروسی با ترشح پادتن به داخل خون و لنف مبارزه می کنند.(ایمنی هومورال)
لنفوسیتها ی T به سلول های میزبان عفونی شده با ویروس ها ، قارچ ها، سلول های انسانی پیوند شده و سلول های سرطانی حمله می کنند، لنفوسیت های T پادتن ترشح نمی کند، بلکه برای منهدم سلول قربانی می بایست کاملا به آنها نزدیک شده یا عملا با آنها تماس فیزیکی داشته باشند. از این رو گفته می شودکه لنفوسیت های T مصونیت با واسطه سلولی را فراهم می سازد.
به وبلاگ فیزیولوژِی انسان خوش آمدید.